Legend of the Guardians (2010) 23.976 fps 10-01-2011
โอเค พร้อมแล้วนะ
กงเล็บข้าอยู่ที่เหนือหัวเจ้า
อาณาจักรนกฮูกของเจ้า จบสิ้นลงแล้ว
ยังเร็วไป เจ้าสู้กองทัพชั่วร้ายของข้าไม่ได้หรอก
ฮ่า ฮ้า ก็เป็นได้
ข้า ไลฟ์ แห่ง คิว -โซเร็น แต่..
เมื่อข้าจัดตั้งกองทัพของข้าขึ้น อัศวินผู้พิทักษ์แห่ง กาฮูล
แต่พี่โซเร็น!!
พวกเราสาบานเปลี่ยนผู้อ่อนแอ ให้แข็งแกร่ง กอบกู้ผู้ที่ถูกทำร้าย ขจัดเหล่ามารร้าย
โหย...
เอแกรนทีน หยุดทำไมล่ะ
โซเร็นไหนพี่บอก คราวนี้จะให้เค้าเป็น ไลฟ์ แห่ง คิว
เอาน่า..งั้นคราวหน้าได้ม่ะ?
ก็ได้ หวังว่าพี่จะไม่โกหกข้า
นี่ เมทัล บีค...แฮ่!!!
เสร็จล่ะ! โอ้วว!
โอ๊ะ หน้ากากเหล็ก หลุด พ่อ!!!
เอาล่ะพอได้แล้ว เจ้าตัวเล็ก เข้านอนได้แล้ว
ใช่! พอเลยตำนานผู้พิทักษ์ สุดจะน่าเบื่อ
นี่ คลัส ตำนานเป็นวัฒนธรรม และประวิติศาสตร์เรา
เราได้เรียนรู้จากมัน
ถึงจะฟังมาเป็นรอบที่ 700 แล้วน่ะหรอ?
ใช่ ถึงจะอย่างนั้น นอกจากลูก รู้ทุกอย่าง ที่เป็นประวิติศาสตร์เรา
ข้า ข้ารู้ผู้พิทักษ์ ชนะ
โซเร็น มันเป็นแค่นิทานนะ ไม่จริง!!
เอาน่าเถียงกันอีกแล้ว
ผมขอถามว่า พ่อเคยเห็น ผู้พิทักษ์ตัวจริง บ้างหรือเปล่า
คลัส การที่ลูกมองอะไรบางอย่างไม่เห็น ไม่ได้แปลว่า มันไม่มีจริง
มันเป็นความรู้สึกที่มาจากสัญชาติญาณ
และจากสัญชาติญาณของพวกเรา
เสียงกระซิบจากอดีตกาล จะเป็นตัวคอยบอก พวกเราว่า อะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง
เอาล่ะ คืนนี้พอแล้วที่รัก
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญนะ ฝึกโผวิ่งจากกิ่งไม้
เอาล่ะไปนอนซะ ตามมาเลยจ๊ะเด็กๆ
ข้าปูที่นอนหนานุ่มไว้ให้เจ้าแล้ว เอแกรนทีน
โซเร็น พี่คิดว่า เมทัลบีค มีจริงใช่หรือเปล่า
จำได้ซี่ มันเป็นสงครามแห่งกงเล็บน้ำแข็ง
ผู้พิทักษ์จำนวนมากมาย รอบข้างดูมืดมน
เมื่อนั้น!! ไลฟ์ แห่ง คิว...
สังหารผู้นำแห่งกองทัพนกฮูกที่ชั่วร้าย
เหล่าผู้พิทักษ์ได้กำชัยชนะ!!
อาณาจักรนกฮุกเป็นอิสระอีกครั้ง!!
พวกเขาหวนคืนถิ่นเกิด ต้นไม้หมื่นปีแห่ง กาฮูล....
ว้าว...
แต่บ้างก็ว่าราชันสามาณยังไม่ตาย
เขาใส่หน้ากากเหล็ก เพื่อปิดบังจงอยปากที่หายไป
หยุดเถอะ!! น้องจะฝันร้ายเปล่าๆ น่ะ
แต่นี่เป็นตอนโปรดของเขานะพี่
พี่รู้ แต่เราฟังมาเป็นพันครั้งแล้ว
นี่เจ้าหัวอ่อน โซเร็น
ข้าว่าพ่อน่ะฝังหัวเจ้า ด้วยนิทานกับความฝัน
ความฝันไม่ใช่สิ่งเลวร้าย
ความฝันเรามันต่างกันน้องชาย ข้าฝันเฉพาะตอนข้าหลับ
เอาล่ะเจ้าไปนอนได้แล้ว
พี่โซเร็น...
พ่อบอกว่าความฝันบอกความเป็นเรา
คลัวเดี๋ยว.... ไม่!!
ดูนะพ่อ
ผมจะต้องบินได้เก่งที่สุด
นั่นเพราะไทโทรยอดเยี่ยมในทุกทาง
ใช่ไหม พ่อ?
เจ้าน่ะแข็งแรงคลัส แต่ว่านกฮูก เป็นนักล่าชั้นยอด ก็ด้วยเหตุผลเดียว
ใช่ ข้ารู้ เราเงียบกริบ ถึงเวลา ก็ตะปบจิก
ถึงเวลานั้น หนูก็วิ่งหนีไปแล้ว เจ้าจะทำให้ลูกๆ ที่นั่นน่ะหิวโซ
พ่อ!
ผมพร้อมแล้ว
ฮ่า ฮ่า ฮ่า อัศวินหนุ่ม
พ่อว่าฝึกบินวันแรกมันไม่ได้ อันตรายขนาดนั้นหรอก
เอาล่ะช่างมันนะถ้าจะมีเสียงหน่อย ตอนแรกบิน
เอาล่ะกางปีกออก
บิน!!
ยอดเยี่ยม
โชคช่วยหรอกน่า
โวว....
พี่ คลัส พี่ช่วยให้ผมเห็นภาพตอนที่
มาเถอะ บินแข่งกัน!
โอเค...ไป
ฮ่า ฮ่า ฮ่า พี่ชิงออกตัวก่อน
ไม่ พี่ไม่ได้ทำ ใช่ พี่ทำ พ่อ เขาขี้โกง
เด็กๆ อย่าทะเลาะกัน
ให้เด็กๆเขาไปข้างในเถอะเราต้องไปกันแล้ว เราออกไปล่าด้วยได้ไหม
ไม่ ไม่ใช่คืนนี้ แต่พอถึงเวลา ลูกก็จะมีหมวกรอ
เยี่ยมเลยหมวก ไปซะ!
เด๊กๆ
เอาสิ พูดอีกสิ
น็อกทัส ข้ารู้ซอเร็นเป็นคนช่างฝัน เจ้าเป็นหว่งพวกเขาไหม
โอ้ย ข้าก็ห่วงทั้งสองคน
เหมือนลูกๆของเราเพิ่งฟักตัวเมื่อวาน
Nและตอนนี้ก็โตพร้อมจะออกจากรังแล้ว
ข้าอยากให้ลูกพร้อมที่สุด
อืมต้องเอาตัวรอดได้น่ะ
มา ไปเถอะ
เอแกรนทีน น้องเป็นอะไรไหม?
โอ้ ไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะ
ถ้ามันอยากจะออก ก็ให้มันออกมา
ดี ที่รัก เอามันออกมา
โอ๊ะ มันออกมาแล้ว แจ๋ว!
นั้นแหล่ะ อู๊....อ๊อก
ว้าวนั่นหนี่งในความสำเร๊จครั้งใหญ่
อะไรกันเนี่ย? ใช่จ๊ะอาหารก้อนแรก
ก้อนแรก? ก็แปลว่าจะมีอีกเหรอ?
เจ้าจำไม่ได้เหรอ?
มันคือหนูที่เจ้ากินเข้าไป
เป็นเศษกระดูกกับเส้นขนน่ะ
ฮูกทุกตัวจะมีการสำรอกอาหาร
จริงๆแล้วน่ะ ข้าเก็บอาหารสำรอกก้อนแรกๆ ของพี่เจ้าเอาไว้
เอ่อ ไม่ไม่ๆ เจ้าอยากดูกันไหมล่ะจ้ะ
ไม่เอานะ มิสซิสพี ขอเลย
นี่มันคือคืนสำคัญของบ้านนี้ หัดบิน สำรอกแรก
ข้าขอโทษนะ
คลัด เราลองออกไปฝึกบินกันอีกไหม
อะไร เจ้าอยากจะโชว์ข่มข้างั้นล่ะสิ
อย่าดีกว่ามั้ง
มันก้อจริงนะพี่
บางที่เราน่าจะ
ไม่รู้สิ อยู่บ้านเล่นสงคราม กงเล็บน้ำแข็ง รอบดึกกัน
คลัด ข้าทำให้พี่ดูดีไหม แล้วพี่อย่าโกรธนะ
ก็ได้ ทำมาเลย
ก่อนจะออกตัว
ข้านึกภาพตัวเอง ยืนบนผาตะหง่านเคียงข้าง ผู้พิทักษ์พร้อมจะโผบิน
แล้วโฉบลงเงียบกริบเฉกเช่น ไลซ์ แห่งคิล
อากาศพยุงใต้ปีก เหมือนกับ เลิกบ้าซะทีเถอะน่ะ
คลัด พี่เจ็บไหม?
โอว ไม่นะ
นี่มันพื้นดิน
เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้ มัน มัน
เป็นที่อันตรายมากสำหรับนกฮูก
ใช่ ใช่ๆ ตรงนี้มันแปลกๆ
ไม่ เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้
ข้าว่า ถ้าเราขึ้นไปถึงกิ่งไม้นั้นได้
แล้วเราก็ปีนไต่ขึ้นไป
ใช่ มาลองดู
เงียบสิ
มันคืออะไร?
โซเรน!
คลัด!
คลัด! คลัด!
นี่ท่านจะพาเราไปไหน
บ้านเราอยู่ตรงนั่นน่ะ
เจ้าทำอย่างนี้ไม่ได้นะ
หุบปากซะ ไม่อย่างนั้นข้าจะหุบให้เจ้าเอง
ต่อไปให้เจ้า ที่จะหุบปากให้มันเหรอ
เฮ้ย ไม่ใช่ โฉมหน้าชั่วร้ายของข้า เนี่ย ซ้อมมา ตั้งหลายอาทิตย์
ว้า ไม่ทันดู ไหนดูใหม่ซิ
เสียวหลังวาบ
เช่นกัน
รู้ไหม หน้าชั่วของเจ้า ทำให้ข้านึกถึง โฉมหน้าคุกคามศัตรู
เหรอ? ข้ากระดกคิ้วข้างนึง
เก็บคางเข้า แล้วก้อ
พวกเจ้าเป็นใครอ่ะ - ไม่ต้องถาม
ไม่ต้องถามว่าใคร อะไร หรือทำไม
รออีกไม่นานเจ้าก็จะเห็นเอง
หน้าชั่วข้าดูฝืน หรือเป็นธรรมชาติแล้ว?
ธรรมชาติลงโทษเลยเพื่อน โอ้วขอบใจ
ปล่อยข้านะ!
คลัดด!
แข็งแรงดีนี่ไอ้หนุ่ม ก็ดีมีประโยชน์กับเรา
รู้ไหมแจ้ท ถ้าข้าเอาสีหน้าชั่วร้ายของเจ้า
มาผสมกับ ท่ากระดกคิ้วของข้า
ข้าจะได้หน้านี้
แล้วจะตั้งชื่อว่าอะไร นักฆ่าหน้าเหล็ก
นักฆ่าหน้าเหล็กเรอะ ชื่อติ๊งต๊องไปหรือป่าว
เฮ้ แจ้ท ดู นั่นกริมเบอ
เหมาะเลย เก๊กหน้าแข่งมันเลย
เอาแบบกระดกคิ้ว หรือไม่กระดกล่ะ?
กระดกคิ้วสิ กระดกสูงๆ
หวัดดี กริมเบอ
จัท แจ้ท ไง ดีใจที่เจอพวกเจ้านะ
เป็นยังไงบ้าง กริมเบอ
ป่าวแจ้ท มันเป็นนกฮูกเล็ก
มันตัวเล็กมาก แต่ขยันทำงาน
แก่จนไม่มีแรงจิกตัวใหญ่ซะละมั้ง
ฮาท้องแข็ง
หน้าเจ้าโดนใคร ตื้บมาเหรอจัท?
เหอ? ป่าว
เค้าอารมณ์เสีย ข้าเก็กอยู่
ข้ารู้แต่เจ้าต้องรู้จักจับจุด
ข้าโซเรน
ข้ากิลฟี่
เค้าบอกว่าเจ้าเป็นฮูกเล็ก
จากคูเนียร์ บ้านข้าอยู่ทะเลทราย
เจ้าเป็นชาวไทโทเหรอ?
ใช่ จากป่าไทโท
เจ้าบ้าพวกนี้เป็นใครกันน่ะ
เจ้ารู้ไหมเค้าจะพาเราไปที่ไหนน่ะ?
เฮ้ หยุดพูดซะที
ทุกคนเงียบ
คลัด!
เงียบ!
คลัด! ! เงียบ!
พ่อแม่ และครอบครัว ทิ้งเจ้าไปหมดแล้ว
ตั้งแต่นี้ไป เราจะถือว่าเจ้าเป็นลูกกำพร้า
ไม่ ข้าไม่ใช่กำพร้า
พวกเจ้าน่าสงสาร ข้ารู้
ด้วยความเมตตาของกลัฟ
พวกเจ้าได้รับการช่วยเหลือ และจากนั้น ก็ส่งเข้ามาที่ เซนต์เอโกเลียส
และอีกไม่นาน เจ้าจะทราบซึ้งบุญคุณ ที่เราเอาเจ้ามาชุบเลี้ยง
เจ้าจะทดแทนบุญคุณด้วยแรงงาน
บางคนอาจจะต้องเก็บขยะ
ไม่ ข้าไม่อยากเก็บขยะ
บางคนอาจจะเป็นนักรบ กิลฟี่อยู่กับข้านี่
ทุกหน้าที่ จะต้องรับใช้ ไทโทผู้ยิ่งใหญ่ และเพียววันส์
ปล่อยเราไปนะ! หุบปาก
เราไม่อยากรับใช้เพียววันส์
เงียบเสียง
ข้าคือไนร่า รองแม่ทัพใหญ่ แห่งเซนต์เอโกเลียส
เป็นคู่ครองของท่านลอร์ด แห่งไทโท
ตอนนี้พวกเจ้าอาจจะคิดถึงครอบครัวเจ้า
แต่อีกไม่นาน เจ้าจะรู้ว่า เพียววันส์ คือครอบครัวใหม่ของเจ้า
เพียววันส์ไม่ใช่ครองครัวของเรานะ ปล่อยเราไป
เค้าพูดถูก ปล่อยเราไป!
อะไรเนี่ย?
ไทโท อย่าเสียเวลาลดตัว ไปหานังกระจอก
อย่ายุ่งกับเค้า
โอ้ว ไทโทน้อยปากกล้า ท้าทาย
ประทับใจจริง ถ้าเช่นนั้น เจ้ากับนังกระจอกนี่ ควรไปอยู่ด้วยกัน
ไปเก็บขยะ
รีบไปเร็วเข้า
บางทีเมื่อเจ้าสำนึกได้ เราจะฝึกให้เจ้าเป็นทหาร
แล้วพี่ชายของข้าล่ะ?
อู้ว เค้าอยู่ไหนล่ะ? คลัด!
โอ้วฮูกน้อย เค้าบอกว่าเจ้าเป็นพี่ชายเค้า
จะไปเก็บขี้นกไหมล่ะ
ไม่ไปสินะ
คลัด!
เอาล่ะ เดินไป
คลัด! มันต้องอย่างนี้ทหาร
ขอบใจนะ
โซเรน เจ้าไม่ต้องอยู่กับข้าก็ได้ เจ้าควรอยู่กับพี่ของเจ้า
ไม่ กิลฟี่ ข้าไม่มีวันเป็นพวกเดียวกับมันหรอก
ข้าไม่เข้าใจ ทำไมคลัดถึง
เฮ้ คุณเป็นอะไรอะ?
ท่าทางเค้าเหมือนกับดวงจันทร์
เอาล่ะ เจ้าฮูก เดินไปเร็ว เดินไป
ทำตามที่เค้าสั่ง ไม่งั้นพวกเจ้า ก็จะไม่ได้เห็นแสงเดือนแสงตะวัน
โหดดีเลย จัท บังคับนิดๆเนอะ
สมจริงที่สุดอะ ขอบใจ แจท
ดังนั้นคืนนี้เราจะให้เจ้า
ให้อะไรนะ แจท พักผ่อน
อ้อ พักผ่อน
นอนให้สบาย แหงนหน้าขึ้น
และหันหน้าไปทางแสงอันเฉิดฉาย ของจันทร์เต็มดวง
แล้วหลับซะ
โซเรน เราจะเผลอหลับไม่ได้นะ
ข้าว่ามันจะใช้ดวงจันทร์สะกดเรา
จันทร์สะกดเหรอ?
บางครั้งในทะเลทราย นกฮูกที่ละเอียดอ่อนหลับไปใต้แสงจันทร์
หลังตื่นขึ้นมา พวกเค้าจะไม่เหมือนเดิม
หรือลืมว่าตัวเองเคยเป็นใคร
กิลฟี่ พวกเราจะต้องหนีไปจากที่นี่
ข้ารู้จักดวงดาว
ข้าพาเราหนีไปได้หรอกนะ
แต่ทางเดียวที่จะไ ปได้ก็คือบิน แต่เรายังบินไม่เป็น
ตอนนี้ยังไม่เป็น
แต่เราต้องเรียนรู้จนได้
เวลาที่พวกมันไม่มอง
ทุกครั้งที่มีโอกาส เราจะกางปีกของเราออกแล้ว
เจ้าคิดว่าเราจะทำได้เหรอ โซเรน?
เราช่วยกันกิลฟี่ เราจะไปได้
ฉันหนาว.
เราช่วยกัน
เอาล่ะ เจ้าฮูกงานทั้งหลาย หมดเวลานอนเสริมสวยแล้ว
ตื่นได้ ตื่นได้แล้ววันนี้อากาศสดใส
โอ้ไม่ โซเร็น
ไม่เป็นไรพวกเราจะไปด้วยกัน
โซเร็น
แล้วพวกเราจะไปไหนกันละ
กิลฟี่ทำให้เหมือนดวงจันทร์ทรงกรต
เดินไป มีกากอาหารมากมายข้างหน้า ให้เจ้าเก็บ
เจ้าอาจสังเกตุ เราไม่ชอบพวกยืดยาด
อะไรอยู่ในนั้น ข้าไม่ไว้ใจ
เดินไป
เมื่อไหร่ไปถึงที่นั่น พวกเจ้าก็เริ่มทำงาน
ก็จะเสร๊จเร็วขึ้น เร็วเข้า!
เดินไป อย่ายืดยาด
ขอต้อนรับสู่หุบเขาสำรอก
ที่ซุกหัวของพวกเจ้า ไปจนวันตาย
อย่าเวทนาพวกชั้นต่ำให้มาทำงาน
พวกเจ้าทั้งหลายโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่ได้เป็นทาสรับใช้ผู้ยิ่งใหญ่
ชาวโทโทอย่างเรา จ้าวตระกูลสูงส่ง
เจ้าเป็นส่วนหนึ่งในแผนการใหญ่
ความเป็นระเบียบเรียบร้อย ในอาณาจักรนกฮูกจะเกิดขึ้นได้
ต่อเมื่อเพียววันส์ครองแผ่นดิน
ยุคใหม่อันเกริกไกรจะกำเนิดขึ้น
เอาล่ะ จงพิสูจน์ความยิ่งใหญ่ของเจ้า
บินขึ้น
สูงขึ้น
สูงขึ้น!
พวกเรามาเริ่มสนุกกันได้แล้ว
เก็บกากอาหารไป
เก็บกากอาหารสำรอกไปเดี๋ยวนี้
ถูกต้อง สุดยอดที่รักกาก
เรารักพวกเขา
อุ้ย กากอาหาร
บางทีเราอาจทำใจง่ายขึ้น ถ้าโดนจันทร์สะกดน่ะ
อ้าว นี่ของเจ้า
ผลงาน เจ้าทาสเลขที่ 8 5 และ7
เอาล่ะ ทุกตัว ล้อมวงเข้ามา
เฮ้ แล้วมาทำหน้าเอ๋อ ทำไมวะ ก็เอ๋อทุกตัว
อ๋อ จงตั้งใจฟัง เพื่อนข้าพูด
สิ่งที่พวกเจ้าเก็บอยู่ คือกากอาหารสำรอก
มันคือขนหนู กระดูกหนูเป็นส่วนใหญ่
มันสุดยอดตรงนี้ ความหายากในกากมี คือสิ่งที่หนูกลืนลงท้องมา
โลหะแม่เหล็ก โลหะแม่เหล็ก
และข้าก็อ่านใจคนเก่ง
ถูกต้อง ข้าเอง
และข้าก็ยังรู้ว่าเจ้า ทำดีมาก
เอาแม่เหล็กนี่ไปอยู่ในที่ ที่แม่เหล็กอยู่
ทุกคนดูอยู่นะ? ฮึ?
ไปซี่
โซเร็น
ฮ่า ฮ่า เอาล่ะจะมีการขน อีกหลายตระกร้า
กลับไปทำงาน
เกิดอะไรขึ้น?
ฟังนะ กิลฟี่เจ้าพวกนี้ กำลังทำเรื่องที่ร้ายกาจ
เราต้องหาคลัส และเราต้องรีบออกไปจากที่นี่
เจ้าสองคนคิดว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่ห๊ะ
เอ๋?
เมื่อเรารวบรวมแม่เหล็กได้มากพอแล้ว
เราจะสร้างกับดัก
จากนั้นเป็นหน้าที่เจ้าในการล่อศัตรู เข้ามาให้ถูกที่
เข้าสู่กงเล๊บของเรา
แล้วจากนั้นอาณาจักรตะวันตก และต้นไม้จะเป็นของข้า
ข้ารับปากกับเจ้า
เจ้าคิดจะทำอะไรกับเราน่ะ
เงียบ!
นี่มันที่ไหนกันเนี่ย เดินเข้าไป
หยุดถามมากเรื่องซะที
รู้ไหมพวกเพียววันส์จะไม่พอใจ ถ้าท่านไม่ให้เรากลับไปหุบเขาสำรอก
ไม่
พวกมันจะยิ่งกว่าไม่พอใจอีก ถ้ารู้ว่าข้าจะทำอะไรกับพวกเจ้าสองคน
ข้าจะสอนให้พวกเจ้าบิน
บิน?
หายใจออกได้แล้ว
ใช่ ที่นี่เลวร้ายขึ้นทุกที
ข้าบอกตัวเองว่าถ้ามีใครที่ฉลาด มีความกล้าพอที่จะขัดขืน
ข้าจะช่วยพวกเจ้า
เดาว่าจะเป็นพวกเจ้าสองคนเนี่ยแระ
แต่ ท่าน?
เพียววันหรอ? ไม่ข้าเกลียดพวกมัน
ข้าเกลัยดที่พวกมัน ทำให้ข้าเป็นอย่างนี้
เมื่อก่อนขนปีกข้า ไม่เคยโสมมเช่นนี้รู้ไหม
เมื่อครั้งที่เพียววัน รุกล้ำอาณาจักรของเรา ข้าสู้สุดใจ
พวกมันคิดว่าหวดมันใช่งานข้าได้
ที่ได้จับครอบครัวข้าไป
ถ้าสัญญาว่าจะก้มหัวรับคำสั่ง พวกมันจะไม่ทำอะไรพวกเขา
ข้าจำต้องทำงานสกปรกรับใช้พวกมัน นับตั้งแต่นั้น
เอาล่ะพวกเจ้าเคยบินมาก่อนไหม?
ข้าเคยโผจากกิ่งไม้
ตอนนี้ไม่มีเวลาเรียนรู้ เป็นนกน้อยถลาออกจากรังแล้ว
เจ้าต้องฝึกทักษะกำลังปีก เริ่มจากพื้นฐานที่เจ้ามี
เจ้าทำอะไรได้บ้าง
เอาล่ะ
ใช่ ดี ดี
ใช้กล้ามเนื้อทุกมัดกล้าม เส้นขนทุกเส้นกระพรือปีก!
ดันตัวขึ้น
โอ้ว
ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาล่ะทั้งสองคน อย่าเล่น
กลับไปฝึกซ้อม
เอาล่ะ ใครที่เก่งที่สุด
แข็งแรงที่สุดและฉลาดที่สุด
ข้าจะเสนอชื่อเขาต่อท่านลอร์ดไทโท
มาดูซิว่าเจ้าก้าวหน้าขึ้นแค่ไหน
การบิน...การต่อสู้
เยี่มยอด
จงเชื่อฟุงและมีวินัย
สามีข้าจะชื่นชอบที่สุด กับความก้าวหน้าของเจ้า
หึ บอกข้าซิน้องชายเจ้า มีแววการบินเก่งกาจแบบเจ้าไหม?
ใคร ซอเร็นหรอ?
ไม่ เขาตกลงจากต้นไม้ตอนฟักตัว เขาพิการ
โฮะ ทหารเจ้าอย่าคิดว่าข้าปลื้ม แล้วจะทำอะไรก็ได้
อย่าได้คิดโกหกข้า
การรับใช่ท่านลอร์ดแห่งไทโท เราต้องมีทหารมากสุดเท่าที่มากได้
มา เราจะไปบอกน้องชายของเจ้า ว่ารางวัลใด
จะเป็นของผู้ที่จดจำ ครอบครัวแท้จริงของตนได้
ไม่ กระพรือแรงๆ นานๆ
ลมนิ่งมันไม่ช่วยในการบิน
เราต้องชดเชย ด้วยการกระพรือแรงขึ้นอีก
สบัดที่ปลายปีกให้จรดกัน ถ้าทำได้และมีความเร็ว
ปีกข้าจรดกันไม่ได้กริมเบิ้ล ปีกข้าสั้นเกินไป
ข้ารู้ว่า ไลฟ์แห่งคิว มีปีกอันสั้น
แต่มันหยุดเค้าไม่ได้
และเจ้าต้องบินไปไกลโพ้น หากจะค้นหาผู้พิทักษ์
ผู้พิทักษ์แห่งกาฮูลหรอ ใช่
เราจะรู้ได้ยังไงว่าไปทางไหนหล่ะ?
ใช่เจ้าต้องไปทะเลแห่งฮูเลเมียร์
ใช่ ต้นไม้หมื่นปี ที่ซ่อนเร้นอยู่ในสายหมอก
และหลบเร้นจากทุกสายตา ยกเว้นผู้มีเป้าหมายและหัวใจจริง
ใช่ แบบนั้นแหล่ะ
ข้าจะไปกับเจ้า..
..เพราะตอนนี้ข้ายังมีความหวัง ช่วยครอบครัวของข้า
จริงหรือ?
คลัส ไป!!!
คลัสไปกับเรา!!
ไป เดี๋ยวนี้!!!
จับมัน!!
คลัส!! ลูกศิษน้อยของเจ้าหนีไม่รอดหรอก
โซเร็น!!เราทำยังไง?
โซเร็น!!เราต้องไปแล้ว!
เดี๋ยวคลัส!มาเร็ว! นี่โอกาสของเรา!
รออะไรอยู่หล่ะ? นี่เป็นโอกาสที่เจ้าได้กลับบ้าน
ข้าอยู่
ข้าอยู่บ้านแล้ว
เอ๋? ไม่...
กล้าทำรายราชินีของเจ้าหรือ กริมเบิ้ล
เจ้าไม่ใช่ราชินีของข้า
โดดเร็ว โซเร็น!
เดี๋ยวนี้!!
เร็ว กิลฟี่ กระพรือ!
กระพรือ!ปีกบิน
ไม่!! ตามเจ้าพวกนั้นไป
ไปจับมันกลับมา
ไป เจ้าพวกโง่!!
ไป! ไปบวกผู้พิทักษ์
ดู ดูนั่น ข้าเห็นทางแล้ว!!
ไหน? อ๊า!!
กิลฟี่ เร็วเข้า ตามข้ามา!
เร็วกิลฟี่ เร็วกว่านี้!
ไม่ไหวแล้วโซเร็น ฉันต้องพัก
ไม่ กิลฟี่ เราต้องรีบหนี!
เฮ้ เดี๋ยวพวกมันไม่ตามมาแล้ว
อะไรนะแน่ใจหรอ?
ฉันว่างั้นน่ะ
เฮ้ รู้อะไรไหม?
อะไร?
เราบินได้
มันเป็นความรู้สึกอย่างที่เจ้าคิดไว้ไหม?
ไม่เหมือนแฮะ
มันดีกว่าเดิมเยอะเลย
เราทำยังไงต่อดีล่ะ โซเร็น?
เราจะไปตามหาผู้พิทักษ์แห่งกาฮูล
การตายของกริมเบิ้ลช่างน่าเสียดายจริง
แต่เจ้า
เจ้ามีโอกาศจะตามน้องชายเจ้าไป แต่เจ้าไม่ไป
ข้าเริ่มคิดว่าเจ้าอาจจะคู่ควร ที่จะอยู่ที่นี่
เป็นพวกเรา
ข้าต้องการเช่นนั้น
ข้าจะให้เจ้าทั้งอำนาจและเป้าหมาย
เจ้าอยากมีอะไรให้เรา?
เจ้าอยากมีอะไรให้ข้า?
ข้า...
ข้ามีน้องสาว ว่ามา
อายุน้อยแต่สปิริตแรงกล้า
...และจะเติบโตเป็นไทโทที่แข็งแกร่ง
บางทีเจ้าอาจจะพานางมาให้ข้า
เราพร้อมจะตอนรับ เยาวชนอนาคตของเรา
หิวหรือยังเนี่ย?
ทำไม?
ดูนี่นะ
เฮ้ เก่งจังนะเจ้าคงภูมิใจนักซิถ้า
..จับผีเสื้อไปต่อหน้าเจ้าของ
เฮ้ เดี๋ยวข้าจับมันได้
ถูก! ข้าอยู่ใกล้ ข้ากำลังจะ ได้แล้วเชียวแบบเฉียดฉิว
โอ้ว..
เยี่ยม อะแฮ่ม
เจ้า เจ้าลอบกัด งั้นเจ้าคิดไม่ถึงอีกล่ะสิ
ขอโทษนะ เราไม่ได้จะแย่งของเจ้า
มันไม่ใช่ผีเสื้อของเค้า ใช่ของข้า
เราแค่อยากหาที่หลบ แล้วก็นอน
อันไหนก่อนล่ะ หมายความว่าไง?
เจ้าหมายถึงจะหลบก่อน หรือว่านอนก่อน
เอ่อแล้วมันต่างกันตรงไหน?
ฮ่าถ้าข้าต้องหลบก่อน แสดงว่ามีปัญหาหนาหนัก
ถ้าข้าอยากจะหาที่นอนก่อน นั่นแปลว่าสถานการณ์ไม่หนักหนา
พวกเรากำลังจะไปทะเลแห่งฮูเลเมียร์
เราจะตามหาผู้พิทักษ์แห่งกาฮูล
จริงหรอ?
นกฮูกน้อยอย่างเจ้าไม่มีทางไป ถึงทะเลนั้น
มันมีสัตว์ร้ายน่ากลัว ดักอยู่ระหว่างทาง
สัตว์ร้ายน่ากลัวหรอ?
ถ้านกเหยี่ยวไม่โฉบเจ้าไปกินตอนมื้อเที่ยง พวกนกแร้งก็ต้องสอย
แต่ถ้าพวกนกแร้งยังไม่สอย
..พวกหมาป่าที่ซุ่มอยู่ในต้นไม้ แล้วพอพวกเจ้าบินผ่านไปมันก็..
แต่พวกเรายังยืนยันคำเดิมนะฮูก
มีที่ให้พวกเราพักไหม? เพื่อนข้าบาดเจ็บ
ชื่อข้า ดี้กเกอร์
โพรงข้าอยู่ทางนี้
จะไปทะเลเลยหรอ ห๊ะ?
ใช่
รู้ไหมพวกเขาเรียกนกฮูกที่บินไป ทะเลนั้นว่าไง?
เอ่อไม่ หลงทาง
ตลกกันไหมห๊ะ งั้นเอาไปอีกมุขนึง
ลองเรียกนกฮูกที่
ทไวไลท์ เรามีแขกมาบ้าน
หยุดเดี๋ยวนี้นะ ข้าสั่งให้ปล่อย!
เจ้ามารยาทแย่มากทำกันอย่างนี้
อาหารเย็นมาถึงบ้าน
แต่แม่นี่ยังพูดไม่หยุดเลย
มิส พี ข้าเองซอเร็น!
ซอเร็น!
โอ้ จริงๆหรอเนี่ย
ทุกวันข้าออกตามหาเจ้า กับตามหาคลัสแล้วจู่ๆก็ซวย
เพราะเจ้านกใจร้าย มันคาบข้ามาที่นี่แหล่ะ
ปากร้ายจริงนะหล่อน!
ดิ้กเกอร์เจ้าหวกนี้เป็นใคร ทำไมถึงคุยกับอาหารค่ำ
ข้าไม่ได้ชื่อว่า อาหาร นะยะ
อาหารอารมณ์เสียซะแล้ว?
เดี๋ยว เธอไม่ใช่อาหาร เธอเป็นพี่เลี้ยงของข้าเองแหล่ะ
ข้าไม่ชอบเลยส่งเสียงขู่ ฟ่อ ไม่เป็นกุลสตรี
ช่าย
มิสพี นี่เพื่อนใหม่ของข้านะ นี่กิลฟี่ กับ ดี้กเกอร์
และ เอ่อ ทไวไลท์ ใช่ไหม?
ยินดีที่รู้จัก อาหาร
โอ้ หมายถึง มิสซิส พี
ทั้งสองจะเดินทางไปยังทะเลฮูเลเมีย
เพื่อตามหาผู้พิทักษ์แห่งต้นไม่หมื่นปี
-จริงหรอ? อะไรนะ?
ไม่โซเร็นพวกเราจะต้องกลับบ้านกัน พ่อแม่เป็นห่วงเจ้ามากเลยนะ
ไม่ท่านไม่เข้าใจนะมิสซิส พี คลัสกับข้าถูกจับไป
-ตายแล้ว เขายังถูกจับตัวอยู่
ข้าต้องตามหาผู้พิทักษ์ พวกเขาเท่านั้นที่จะช่วยคลัสได้
โอ้การผจญภัยจะเริ่มขิ้น
อันตราย แสนระทึก
ปลุกเร้าด้วยเสียงดนตรี
โอ้ ไม่ เกาพิณอีกแล้ว
แต่เรื่องเช่นนั้นไม่มีผลต่อข้าเลย..
เพราะข้าเป็นกวี ดังเช่นนักรบ
โปรดจงฟัง
พี่เลี้ยงของเจ้าย้ำว่าอย่าไป
เด็กน้อยไม่สนใจต้องไปให้ได้
บินไปด้วยใจอันอดทน
แม้จะต้องเหน็บหนาวปวดร้าวใจ
ไอ้ที่เจ้าร้องนั่น เค้าไม่เรียกว่าเพลงหรอกนะ
กลอนมันมาเอง ตัวเองเชื่อเค้าไหม?
ทุกคนคงเชื่อเจ้าหรอก นี่คือพรสวรรค์น่ะ
ใช่ ดูท่าเราต้องเดินทางไกล เพราะงั้น เอ่อ..
มิสซิส พี
ข้าจะเป็นสิ่งที่พ่อต้องการ
ข้าถึงได้มาตามเจ้ากลับไปไงเล่า
อะไรนะ ไม่! อย่าทิ้งเราไปเฉยๆแบบนี้
เจ้าเป็นคนแรกที่เราเจอในรอบแปดเดือน
ถ้าข้าต้องฟังมุขไม่ฮาพาเพื่อนเครียด ของมันนี่อีก
-ข้าจะตาย -ฮากริบล่ะสิ
ถ้าข้าต้องฟังเจ้าเล่นเพลง ลักปิดลักเปิด อีกล่ะก็
...ข้ายอมกัดลิ้นตายดีกว่า
นายกล้าพูด ไปกันเถอะ
ขอร้องอย่าไปเลย
เจ้ารูหรอว่าทางไหน ที่จะไปทะเลฮูเลเมียน่ะ
ทไวไลรู้ทางนะ แน่นอนข้ารู้ทาง
เราจะไปทะเลแห่ง ฮูลาดานนนน
เฮ้ย ฮูเลเมีย ฮูเลเมีย
เฮ้ รู้ไหม มิสพี เจ้าเป็นงูตัวแรกที่บินได้น่ะ
ใช่ข้ารู้ข้าบินได้
และข้าก็ชอบบินมากๆเลยด้วยนะ
โอ้ว ฉันสนุกจัง
ขึ้นไปอีก
นายท่าน ฮึ?
งานเราที่เซน์เอกลอเรียส ใกล้เสร็จสิ้นแล้ว
แม่เหล็กสุดท้านกำลังเดินทางมา
ข้าได้นำบรรณการมีชีวิต มาให้กับท่าน
ทหารใหม่ของท่าน ทดสอบแล้วถึงความสามารถ
และหนึ่งในนั้น มีแววหน่วยก้านดีกว่าใคร
ข้าจะตัดสินเองเรื่องนั้น
เจ้าทหาร
ก้าวมาข้างหน้า
ใช่ถูกต้องที่เจ้าไม่สั่นกลัว ที่อยู่ต่อหน้าข้า
เจ้าชื่ออะไร?
-คลัส -พูดดังๆ
อะแฮ่ม คลัส! ข้าชื่อคลัส
นั่น มันต้องอย่างนั้น
จำเอาไว้ความอ่อนแอ เป็นของสายพันธุ์ชั้นต่ำ
...ไม่ใช่ของพวกเรา
เพราะอะไรเจ้ารู้ไหม คลัส?
เพราะว่าเราคื ไทโท
โอ้เอาไปอีกมุขนึง
ก็อกๆ อย่ารับมุขมัน
นั่นใคร? อย่าได้ทายไป
ฮอ ฮอไหน?
ได้ทีล่ะ ฮ่า ใช่เลย ฮอนกฮูกไง!!
ฉันบอกแล้ว
ฮ่า ฮอนกฮูก วู้สนุกจัง ไอ้ตลกหน้าเหี่ยว
มุขมันซับซ้อน แต่..
ค่ำคืนมาเยือน
พวกเรานิทรา
พวกเรากำลังหลับตา
สู้ฝันที่แสนสดใส
ชู่วๆ
พวกเรากำลังหลับ
ชิ
รู้ไหม เจ้าอีกาตัวนั้น บินตามพวกเรามานะ
ใช่ ข้าจับตาดูมันมาซักพักแล้วล่ะ
รู้ไหมนกฮูกพูดว่าไงเวลา อีกาตามจิกน่ะ
เวลาอย่างนี้ยังจะมุขอีก?
โอ้ว! โอ้ว ใช่ โอ้วว
เฮ้ย!! ออกไปไกลๆ
โอ้ว ข้าไม่ยอมแล้วนะ
ทไวไลมันเอาพิณไปแล้ว
โอ้ให้มันเอาไปเลย รับประทานงู
โอ้เดี๋ยว!! โอ้ไม่นะ!! โอ๊ะใช่ซี่!!
มิสซิสพี!!
ตามมา!!
มิส พี พวกเรามาแล้ว
ซอเร็น นั่น!!
ช่วยฉันด้วย!
มันเร็วกว่าเรา
งั้นตาเจ้าตามไป เราเกี่ยวมาเล็บไว้ด้วยกัน
อะไรนะ? ไว่ใจข้า ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่!
ได้ แต่ท่านเคยทำมาก่อนไหม?
ไม่เคยแต่ข้าอยากลองมานานแล้ว
เกาะแน่นๆนะ
มิส พี!
ออกไปให้พ้น!! ออกไป
มิสพี เป็นอะไรหรือเปล่า?
ซิ่งจังเลย
ขออีกรอบนึงได้ไหม
ฮุกน้อย บินเก่งเหมือนกันนะเรา
ขอบคุณ ทไวไล
เรา มาถึงแล้ว
ทะเลแห่งฮูเลเมีย
ทะเลกว้างใหญ่
ใช่ถ้าเป็นแอ่งน้ำใหญ่มาเลยล่ะ
ไม่รู้สิ
คิดว่าจะมีผู้พิทักษ์อยู่จริงๆหรอ?
พวกเขาต้องมี
มากันแล้ว!
-มาซะที -นั่นใครน่ะ
การมาของพวกเจ้าอยู่ในคำทำนาย
คำทำนายว่าจะมีผู้มาเยือน ย่ำชายฝั่งข้า
เดี๋ยว เราไม่ได้มาร้าย
ใช่ มีทำนายไว้เช่นกัน
-พวกเราบินมาไกลมาก -ก็ทำนายไว้อย่างนั้นน่ะ
-และพวกเราก็เหนื่อยล้าด้วย -คำทำนาย!
ข้ารู้ทุกอย่าง
เอาล่ะบอกความปราถนามา
-ว่า -เดี่ยว
ถ้าหากท่านรู้ทุกอย่าง ทำไมไม่รู้เป้าหมายที่เรามา?
อ้า! ท่านทำนายบอกไว้ว่า จะมีคนสงสัยข้า
มีใครรู้สึกแหม่งๆบ้างไหม?
อืม แหม่งของแหม่งด้วยคน?
พ่อบอกว่า จงไปตามหนามชี้ของเอคินด้า
เดี๋ยว เดี๋ยว ท่านคือเอคินด้า หรอ
ข้านี่แหล่ะ เอคินด้า
และคำทำนายบอกไว้ว่า เจ้ามีผู้ช่วยถึงมานี่ได้
งั้นข้าควรบอกท่าน เราตามหาผู้พิทักษ์
น่าจะรู้อยู่ก่อนแล้วนะ
ก็รู้สิ สงสันจริง ว่าต่อ
พ่อบอกว่าหนามของท่านจะชี้ทางเรา
เชื่อพ่อดีแน่
ไปยังต้นไม้ที่อยู่ระหว่าง คลีบปลาวาฬและดวงตาแห่งคล็อก
อย่าออกนอกเส้นดวงดารา
ไปซิ ทุกคนเลย
ทำนายว่าคณะผู้เดินทาง ได้ลังเล
แต่ไม่นานจะเป็นครอบครัวเดียวกัน
และครอบครัวต้องการให้สมาชิก แต่ละคนแสดงบทบาทของตน
นักรบ
ข้ากวี ขอบคุณมาก
ได้ แข็งแกร่งและฉลาด
ผู้ติดตามแข็งแกร่งและซื่อสัตย์
และนักนำทางช่างสงสัย
ผู้นำ ผู้ซึ่งมีจิตวิญญาณและเข้มแข็ง
และคนสุดท้าย แน่นอน หัวใจ
เอ๋เดี๋ยวเจ้าเป็นงูหลอ
ใช่ ข้าเอง
ทุกคนมาไกลถึงนี่ ช่วยปกป้องกันและกัน
เจ้าจงไปใช้สายตาที่ขอบฟ้าและบินไป
เอาล่ะ ไปกันเถอะ
จำไว้นะ เมื่อปีกเจ้าสิ้นแรง
...หมดสิ้นกำลังใจ
..และบินไปไกลจนสุดแรงล้า..
..นั่นแปลว่า ถึงครึ่งทางแล้ว..
อะไรเค้าพูดว่าไงนะ?
เค้าบอกว่าพวกเรามาได้ครึ่งทางแล้ว เย่
วู้ ฮู้ สายลมโชยมา
พวกเราหลงทาง
ฉันจับทิศทางไม่ถูก
พวกเราจะต้องหาเกาะให้เจอ
พวเราอยู่ในหมอก
ต้นไม่หมื่นปีอยู่อีกด้านหนึ่ง สัญชาติญาณของข้าบอกอย่างนั้น
สัญชาติญาณหรอ?
มีอะไรที่น่าเชื่อถือมากกว่านั้นไหมน่ะ
ดิ้กเกอร์ ทำไมเจ้าบินอย่างนั้นน่ะ
บินยังไง?เจ้าก็รู้ข้าบินอย่างนี้.
ไม่ใช่อย่างนั้น
ดิ้กเกอร์ ปีกเจ้า
ข้าคง..
ลาก่อน..
-ดิ้กเกอร์ -ดิ้กเกอร์!!
อ้า! ดิ้กเกอร์!
ดิ้กเกอร์? เจ้าอยู่ไหน
ไม่นะ ไม่
ไปกับข้าได้ไหม?
พวกเรา..
พวกเรา.มีกันห้า
ใช่ เรารู้
เห็นไหมมันเกิดอะไรขึ้น?
หลีกทางหน่อยข้ามองไม่เห็น
ข้าไม่ได้ยินเลย ชิ!
ข้าอยากเห็น!
ข้ามีความเป็นห่วงเรื่อง แม่เหล็กที่พวกเขาพูดถึง
มันอาจจะเป็นอาวุธ มันอาจจะเป็นโล่หรือเกราะใหม่
จากการตรวจสอบพวกเขาฝ่าบาท..
หากเป็นเรื่องจริงดังเช่นที่เขาเล่ามา
มันควรจะเชื่อเพราะฮูกน้อยผู้กล้า เหล่านี้จะบินมาที่นี่โดยลำพัง
..เพื่อปลุกปั่นเรื่องโกหกนะ
ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลอร์ด อลาเวียเห็นเป็นอื่นงั้นหรอ?
โอ้ กล็อก
ขอร้องฝ่าบาท หากข้าเข้าใจถูกต้อง..
เมทัลบีคไม่ใช่แค่เรื่องเล่า..
..เขากำลังสร้างกองทัพนก ที่ต้องมนจันทรา
และวางแผนครองโลกนี้ด้วย ก้อนบูดอาหารวิเศษอย่างนั้นหรือ?
ไม่ใช่จะมีเจตนาลบหลู่อะไรหรอกนะ
..โดยเฉพาะสหายตัวน้อยๆ ซึ่งลำบากมา
เพียงแต่ว่าเรื่องราวมันยากเกินกว่าจะ ทำใจเชื่อ..
ความเห็นข้าทำให้ อีซูริบ ขำจนสำลักเลยหรือ?
ช่างกล้า!!
ที่ข้าขำก็คือเจ้ากลัวจนหัวซุกปีก จนถึงกับกล่าวหาเด็กพวกนี้
บางทีสหายข้าอีซูริบ คงอยากให้เรากลับสู่สนามรบ
โอ้ว ไม่ ไม่
บางทีเขาอาจจะได้เขียน บทกวีสงครามชิ้นงาม จากโพรงเขาใน
ขณะพวกเราที่เหลือ ต้องพิการเหมือนเขา
-อือ ฮื้อ -ข้าเพียงพูดเตือน
..เมื่อความสูญเสียมันมีมากกว่า
ข้าจะไม่พูดให้ทุกคน หน้ามืดวิ่งสู่สนามรบ..
..แต่ถ้าเป็นสาเหตุ ที่เจ้าหนุ่มนี่ว่ามาล่ะก็
..พวกมันคิดจะเปิดศึกโจ่งแจ้ง และรุนแรง
..แน่นอนข้าจะสู้!
เรามีทางอื่นให้เลือกหรอ?
และถ้าเจ้าคิดว่าข้าขี้ขลาด ดีแต่ยุคนอื่นไปตาย ข้าขอท้าดวลกับเจ้า เดี๋ยวนี้แหล่ะ
บารอนเจ้าช่วยตัดสิน
ใจเย็นสหาย เราแค่จะค้นหาความจริง
ความจริงเหรอ?
ข้าบอกความจริงแล้ว
พวกเพียววัน มีอยู่จริง
พวกมันจับตัวข้าและลูกๆนกฮูก เป็นสิบเป็นร้อยจากโพรงของเรา
มันอยากให้เราเป็นทาส และครองโลกของเราอย่างโหดเหี้ยม
ใช่ ข้ามีเพียงคำพูดเป็นหลักฐาน
แต่ก็เป็นเพียงคำพูดที่ข้าเชื่อว่า ท่านมีอยู่จริง
และข้ายังเชื่อเช่นนั้น
หรือว่าทานจะเถียงข้อนั้น?
ข้าไม่เถียงกับเจ้าข้อนั้น
ฝ่าบาท คนค้นหาและกู้ภัยของข้า..
มีกำหนดออกลาดตระเวณ ในคืนวันเพ็ญหน้า.
ข้าหวังว่า ไม่...
เจ้าควรออกเดินทางทันที
พาทหารมือดีที่สุดไปกับเจ้า อลูเมียร์ ค้นหาให้ทั่ว
ว้าว
ซอเร็น เราทำสำเร็จ
ใช่ ใช่ เราทำสำเร็จ
หวังว่า อลูเมียจะพบ
โอ้เป็นนกฮูกน้อยที่รักการผจญภัย
..มาเยือนต้นไม้หมื่นปีเป็นครั้งแรก
เยี่ยมมากที่เจ้ากล้าพูดได้อย่างนั้น
ช่างเป็นจิตวิญญาณที่แรงกล้า
ต้นไม้หมื่นปีต้องการสิ่งนี้
ข้าว่าเขาดูแปลกๆนะ
ข้าว่าเขาอาจจะสติหลุดไปหน่อย
และอาบน้ำอย่างแรง
แก๊งสกปรก
เจ้าไม่อยากอยู่กองพลก็ต้องถามข้านะ
-กองพล? -ข้าจะเล่าระหว่างทางไปโรงอาหาร
ตอนนี้หน่ะสายแล้วด้วย
เอาล่ะ!
ข้าจะสรุปให้เจ้าฟังว่า ที่นี่เราอยู่กันอย่างไรบ้าง
ระหว่างที่เจ้าฝึกพิ้นฐาน
เดี๋ยว เดี๋ยว ฝึกพิ้นฐานหรอ?
ผู้พิทักษ์ไม่ได้เป็นได้ในข้ามคืน มันใช้เวลาเป็นปี หลายปี
สวัสดี และคนเก่งเท่านั้น
ที่จะได้รับเลือก เดี๋ยว..เจ้าเป็นใคร?
เจ้าจะขัดคออย่างนี้อีกนานไหม?
เอาล่ะถึงจะเป็นได้ยาก แต่ถ้าเจ้าเก่งจริง..
..เจ้าจะได้รับเลือกคัดสรร ไปเข้ากองพลหรือหน่วยรบ
การสำรวจเส้นทาง การแพทย์ ค้นหาและกู้ภัย..
..ช่างตีเหล็ก ทำนายสภาพอากาศ ขุดถ่านหิน
ข้าเองก็หวังว่าจะได้เป็น พลสำรวจเส้นทางนะ
ลืมบอกไปข้าชื่อ โอทุลลิสซ่านะ
เอ่อ..เอ่อ..ข้าชื่อ โซเร็น แฮะๆ
ข้าเชื่อว่าเพื่อนของเจ้าอยู่ในนั้นน่ะ
ดิ้กเกอร์ ไง
อาหารเจ้าอร่อยไหม ดิ้กเกอร์
มันบอกว่าอร่อย แต่ข้าว่าอะไรจะเทียบเท่าเสียงเพลง
-อะไรนะ? -กลุ่มผู้ฟังที่น่ารัก
ขเดีดพิณเพราะนะเธอรู้ไหม?
ใช่ข้าคิดว่าอย่างนั้นถ้าเจ้าชอบมันนะ
ที่ต้นไม้หมื่นปี
นกฮูกทุกตัว ที่มีความสามารถต่างๆ แบ่งเป็น กองพล
ศึกษาการสะกดรอย..
..สำรวจเส้นทาง ต่อสู้
หรือเจ้าอาจจะได้งานตีเหล็ก
ข้ามาแล้ว มาแล้ว
ดิ้กเกอร์
โอ้ เฮ่ เดี๋ยวก่อน
เดี๋ยวก่อน โอ้ว
รับไป นี่คือชีวิตของต้นไม้หมื่นปี
ไม่มีสิ่งใคอันตรายไปกว่า ฮึ?
แฮ่
เจ้าต้องล้อกันเล่นแน่เลย
เจ้าตัวแสบนี่!
กลับมานี่นะ ข้ายังไม่ทันตั้งตัว
จับทางลม!
ตามข้ามา
ทหารของข้า ลูกชายข้า..
..พวกเจ้าเคยได้ยินเรื่องราวของข้า ในเสียงกระซิบยามราตรี
..แต่ข้ารับประกันได้ว่าข้า ไม่ได้เป็นอย่างเรื่องเล่า
ข้ามีตัวตนจริง
และข้ายืนตรงหน้าเจ้า ด้วยความจริงประการเดียว
ผู้เข้มแข็งจะอยู่เหนือผู้อ่อนแอ
นานมาแล้วข้าเคยโดนทำร้ายอย่างโหดเหี้ยม จากเจ้าขี้ขลาดไลฟ์แห่งคิว
เพราะปกป้องความจริงนั้น
เวลานี้ข้าสวมหน้ากาก ปิดปังรอยแผลเป็น
แต่ว่าโลหะคือความแข็งแกร่ง
มันคือสัญลักษณ์ ความเข้มแข็ง และแน่วแน่ของเพียววันส์
มันถึงเวลาที่จะจุดไฟทำลายล้าง อาณาจักรแห่งนกฮูก
และยึดคืนสิ่งที่เป็นของเราโดยชอบธรรม
เพราะว่าเราคือไทโท
เราคือเพียววันส์
และข้าคือเมทัล บีค
เมทัล บีค เมทัล บีค
คลัดด? เมทัล บีค
คลัดด เมทัล บีค
เค้าคิดถึงแม่กับพ่อ
เค้ากลัวนะ
ไม่ต้องกลัว เจ้าอยู่กับพี่แล้ว
เอคแลนทีน ที่นี่คือบ้านเรา
พวกเค้าที่นี่ ชื่นชอบเรามาก
คลัดด นะ เราไปหาพี่ซอเรนได้ไหม
เฮ้ เฮ้ ลืมซอเรนได้เลย
ซอเรนอ่อนแอ เราเป็นไทโท
เพียววันส์
คลัดด เค้าสัญญาว่าจะไม่บอกใคร ว่าพี่ทำอะไรนะ
เค้าแค่อยากกลับบ้าน
เอาล่ะ เอค
เรากลับได้เหรอ? เมื่อไหร่?
พรุ่งนี้สิ
แต่ว่าคืนนี้
เจ้านอนซะก่อน
ชั่วโมงอ่านหนังสือเหรอ หือ?
ใช่ตำราสงครามกงเล็บหิมะ
มันเป็นเรื่องโปรดของพ่อข้าเลย
พ่อเล่าเรื่องนี้ให้เราฟังตลอด
พ่อเจ้าเข้าใจเลือกเรื่องอ่านดีจริง
แล้วเจ้าชอบไหม?
จริงๆแล้ว มันไม่เห็นเหมือน เรื่องที่พ่อของข้าเล่าเลย
เหรอ? แล้วเค้าเล่าว่าไง?
พ่อเล่าให้มันเป็นสงคราม ผู้กล้าหาญ
มันคล้ายกับชัยชนที่ยิ่งใหญ่
แต่ในบันทึกนี้ สงครามมันดูเหมือนจะ
เหมือนนรก?
มาเถอะเจ้าหนู ฟ้าใกล้จะสางแล้ว
พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญของเจ้า
ข้าจะสอนให้เจ้ารู้จักการบินที่แท้จริง
ใช้สัญชาตญาณ! รื่นรมย์ในสายฝน
สคัพเพอะ
สวิวเลค
เบคกี้ริงเคิล
เบคกี้ริงเคิล?
เค้าน่าจะแจกสมุดคำศัพท์ก่อนกวดวิชานะ
และนี่ นี่คือวิธีการฝึกบิน
โอ๊ะ อย่างนี้แระ! ที่ข้าอยากจะฝึกบิน
ในมรสุม
กระแสลมร้อนขึ้นในหลายทิศทาง
จากท้องฟ้าลงมาจนถึงมหาสมุทร
เจ้าไม่สามารถต่อต้านมันได้
เจ้าต้องน้อมรับด้วยสัญชาตญาณ
เจ้าเห็นพายุนั่นไหม?
ซอเรน ดูสิมันอยู่ตรงนั้น
ไปลองดู
นั่นแหละ! ใช้สัญชาตญาณนำทาง
เชื่อมั่น
บินด้วยใจ
เค้าทำได้
เค้าเข้าใจแล้ว
สงบนิ่ง สงบนิ่ง
ซอเรน เฮ้ เฮ้!
ซอเรน!
เอาละ มาที่โพรงของข้า
แหงนหน้าขึ้น
หันหน้ารับแสงเจิดจ้าของจันทร์เต็มดวง
แล้วหลับซะ
ลอร์ดอะโลเมียร์ ซอเรนพูดถูก เราต้องไปช่วย ลูกนกทาสพวกนั้น
อย่ารีบร้อน จนตามืดบอด
เรายังไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไร
เห็นค้างคาวพวกนั้นไหม?
ตามมันไป ข้ามั่นใจว่า เราต้องรู้ว่า มันมีแผนการณ์อะไร
หยุด
ข้าจะจัดการเจ้าตัวนั้น เจ้าเก็บอีกสองตัวที่อยู่หินข้างล่าง
นี่อะไร?
ข้าไม่รู้ว่าทำอะไรไป
ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นน่ะ
ข้าไม่รู้
เราบินมาไกลกว่าจะมาถึงที่นี่ เราลำบากแสนเข็น
เจ้าไม่มีสิ่งใดต้องกังวลเลย เจ้าหนุ่ม
ขอสารภาพ ข้าส่งเจ้าสู่พายุลูกหมุนด้วยตั้งใจ
ข้าทดสอบ สัญชาตีญาณของเจ้า
เจ้าสุดยอดไร้เทียมทาน
สุดยอดไร้เทียมทานเหรอ
เอ่อ ไม่ๆ ไม่ ปีกข้าแทบหักกลางพายุ
สมองข้าบอกให้ทำอย่าง ส่วนใจของข้ามันบอกให้ทำอีกอย่าง
และเจ้าก็เลยเชื่อสมองสินะ
เจ้าก็เลยพลาดไง
เดี๋ยว นี่คือตราประทับของท่านเหรอ?
นี่เหรอ? ใช่
ขอโทษนะ ท่านก็คือผู้บันทึก สงครามแห่งกงเล็บน้ำแข็ง
เอ่อ ก็คงอย่างนั้นล่ะ
จริงๆ ก็ใช่แหละ ข้าเขียน
ท่านอยู่ที่นั่นเหรอ? ใช่
เป็นอารักษ์เหรอ?
ป่าว เป็นนักรบน่ะ
เอ่อ แต่ถ้าจะพูดให้ถูก เป็นผู้นำกองทัพนักรบ
ท่านคือไลซ์แห่งคิล
เอ่อ...ก็ใช่
ท่านคือไลซ์แห่งคิล
ใช่ เจ้าพูดซ้ำแล้ว
แต่
กงเล็บศึก
แต่เดี๋ยวนี้ ก็ใช้แค่เก็บถ่านแล้ว
แล้วทำไมถึงใช้ชื่อ อีซี่ลิบ ล่ะ?
ทุกคนที่ต้นไม้หมื่นปีรู้ว่าข้าคือใคร
แต่ท่าน
ข้าเป็นเพียงแค่ไลซ์ในอดีต
สงครามนั้น กลายเป็นความทรงจำที่ไกลห่าง
แต่ยกเว้นกับลูกนกน้อย เช่นเจ้า
ทำไมถึงไม่บอกข้าล่ะ?
แล้วข้าชื่อไหนมันจะต่างกันยังไงรึ?
ไลซ์แห่งคิลคือวีรบุรุษของข้า
ใช่แต่ข้าว่าเจ้าคงทำใจยาก เมื่อได้พบวีรบุรุษ
และเห็นว่าเค้ามีจริง ไม่ใช่แค่นิทาน
ท่านไม่ ท่านไม่
เจ้าคิดว่าจะได้เจอกับอะไร?
แม่ทัพไทโทสวมเกราะวาววับ พร้อมกับ กงเล็บ ดวงจันทร์ ลอยขึ้นมาเป็นหลังฉาก
นี่คือ สภาพหน้าตา เมื่อเจ้าเข้าสู่สงคราม
มันไม่ใช่ความยิ่งใหญ่ ไม่ใช่ความสวยงาม ไม่ใช่แม้แต่ความกล้า
นี่คือการกระทำที่ถูกต้อง
ซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้วันนี้สารรูปจะเป็นแบบนี้
มีเรื่องแล้ว
พวกเราบาดเจ็บ พวกเราบาดเจ็บ!
มาเร็ว
เร็วเข้า
มาช่วยกันตรงนี้
พวกเค้าต้องการหมอรักษา
ไปเร็วเข้า
แม่จ๋า ไม่เป็นไรลูก
นี่ นี่เกิดเรื่องอะไร?
ลอร์ดอะโลเมียร์ช่วยนกสองตัวมาจากบีค
เค้าเองก็บาดเจ็บ
ข้าว่าเค้าไปเจอกับพวกเพียววันส์
รู้ไหมทีแรก ข้าก็ไม่เชื่อที่เจ้าพูด
อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก เป็นข้าก็คงไม่เชื่อเหมือนกันนั่นแหละ
ซอเรน! ซอเรน มาเร็ว แย่แล้ว เอคแลนทีน
แอคเลนทีนเหรอ?
ขอข้าเข้าไป! ให้ข้าเข้าไป!
เป็นเพราะแสงจันทร์
ไม่
พอจะช่วยน้องข้าได้ไหม?
เราจะทำเต็มที่ ซอเรน
แอคเลนทีน
เป็นการต่อสู้อย่างดุเดือด เรามีจำนวนน้อยกว่ามาก
ข้าได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย กลัฟคุ้มครอง แต่คนอื่นๆ
เจ้าประมาณจำนวน นกฮูกทาสได้หรือไม่ อะโลเมียร์?
สุดตาเท่าที่ข้ามองเห็น อาจมีมากกว่านั้นอีก
และเจ้าเชื่อว่าเป็นเพียงส่วนหนึ่ง ของแผนการใหญ่
นั่นย่อมแน่นอน
ฝ่าบาท เราทำครึ่งๆกลางๆไม่ได้แล้ว
อืม
บูโบ ทำการลับกงเล็บเหล็ก
จัดกองทัพ
ยังใส่ได้พอดี
อีซีลิบ! ไลซ์
ใช่ทั้งสองชื่อ
ข้าต้องไปด้วย
ท่านต้องพาข้าไปด้วยนะ
อ๋อ แน่นอนสิ
ลูกนกอ่อนหัดขาดทักษะ อย่างเจ้า จะยืนหยัด จนนาทีสุดท้ายในสงคราม
เอ้า
ตามมาเลย ขาเดียวก็มีประโยชน์
อย่างน้อยเอาศพไปโยนใส่พวกข้าศึก
ใช่ แต่ข้า
หรือไม่ก็อยู่ที่นี่
ดูแลน้องสาวของเจ้า
และทำประโยชน์ที่แท้จริง
แต่ข้าจะรู้อะไร ข้ามันแค่ไอ้แก่ธาตุไฟแตก
ไป
เอคเลนทีน
พี่ขอเป็นแทนน้อง ถ้าเป็นได้ จากใจของพี่
เคราะห์กรรมครั้งนี้ พี่จะรับไว้เอง
โอว ซอเรน
เจ้าจะได้เห็นสถานที่นี้ด้วยตาเจ้าเอค
รู้ไหม เรื่องเล่าของพ่อเป็นจริง ทุกอย่างล้วนจริง
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องผู้พิทักษ์ เรื่องต้นไม้หมื่นปี
ทั้งหมดเป็นเรื่องจริง
แม้แต่ไลซ์แห่งคิล ก็มีตัวตน เอค
เค้ามีจริง
ซอเรน พี่สัญญากับเค้า
เอค?
พี่สัญญาว่าคราวหน้าจะให้เค้าเป็นไลซ์
โอ้ว เอคแลนทีน เอคแลนทีน
ซอเรน? มิสซิส พี?
เรา เราไม่ได้อยู่บ้าน ใช่ไหมคะ?
เราอยู่ที่ต้นไม้ผู้พิทักษ์ เอค
ดูซิ ที่นี่คือกาฮู
ไม่ ไม่ใช่หรอก คลัดเค้ายัง
คลัดดพูดผิด พ่อพูดถูก พ่อพูดถูกมาตลอด เอค
ป่าวข้าหมายถึงคลัดอยู่ที่นั่น กับข้า
เค้าทำกับข้าแบบนี้ ซอเรน เค้าเป็นพวกมัน
อะไรนะ?
ไม่ ไม่ เอค
เจ้าคงจะสับสนน่ะ เป็นไปไม่ได้อะ
โชคดี ที่อะโลเมียร์ช่วยเจ้ามา
ไม่มีใครช่วยข้า
คลัดส่งข้าให้กับนกฮูกที่พาข้ามาที่นี่
ไม่ เอค เป็นไปไม่ได้
เพราะถ้าอย่างนั้นมันจะแปลว่า อะโลเมียร์ จะเป็น..เป็น
คนทรยศ
หา มันเป็นหลุมพราง
อะโลเมียร์!
นั่นคือเส้นทางที่พวกเค้าไป
เห็นอะไรแว้ปๆ
นั่น
ไปดูควันไฟทางโน้นเหอะ
ซอเรนดุสิ
โอ้ อะโลเมียร์
เจ้าบาดใจบ้างไหม? เมื่อเห็นผลจากการทรยศของเจ้า
ไม่หรอกต้องใช้ค้างคาวดูดเลือดกับเค้า แน่นอน
มันไม่มีสัญชาตญาณให้ทำลาย ด้วยอำนาจแม่เหล็ก
ลงมือเถอะ ที่รัก?
เราคงโหดเหี้ยมไป หากปล่อยให้พวกเค้ารอ
ฆ่าพวกมัน
พวกเราจะปล่อยให้พวกเค้า ทรมานอยู่ตรงนั้นไม่ได้
ใช่ไหม ไม่ท่านยังไม่เข้าใจ
เราอยู่เซนต์แอคกี้ เราเห็นความร้ายกาจของพลังแม่เหล็ก
มันทำลายสัญชาตญาณได้ ใช่หรือเปล่าซอเรน?
ซอเรน?
อา มีค้างคาวบินเข้ามา
ไม่ต้องกลัวพวกมัน ข้าหักปีกมาเป็นร้อยแล้ว พวกผีดูดเลือด
อ่า..โอ แล้วถ้ามีเป็นพันๆล่ะ?
แล้วจะรู้คำตอบไหมเล่า ถ้านั่งแช่อยู่ตรงนี้อะ ไปเร็ว
เดี๋ยว รออีกเดี๋ยว
ใช่แล้ว ซอเรน มีอะไร
พระเพลิง ใช่แล้ว
ข้ารู้วิธีที่จะปลดปล่อยผู้พิทักษ์แล้ว
ไม่ ซอเร็น เจ้าบินเข้ากองไฟไม่ได้
ฟังนะกิลฟี่ข้าต้องเชื่อสัญชาติญาณของข้า
ทไวไลเจ้ารับมือค้างคาวพวกนั้น
ได้ข้าจะจัดให้อย่างยาวเลย
แต่รีบหน่อยล่ะ ระวังตัวด้วย
ไปกันเถอะ!
ทไวไลข้าว่าพวกเรากำลังจะ เข้าไปสู่สนามรบ
..แล้วเจ้าน่าจะร้องเพลง ปลุกใจให้สู้สุดใจขาดดิ้น
อะไรนะ? จริงๆข้าอยากจะฟังเพลงน่ะ
เอาให้มันฮึกเหิมเอาให้เลือด ในตัวของข้าเดือดพล่านไปเลย
เป็นความคิดเฉียบคมมาก ดิ้กเกอร์
เราโบยบินเข้าไปในสงคราม
ใช่ อย่างนั้นเลย!
ไม่ว่ายังไงถึงตายเราก็ยอม
อะไรนะ?ข้าให้ร้องเพลงสร้างกำลังใจ
-เดี๋ยวสิยังไม่ถึงท่อนนั้น -บ้าจริง
ความขมขื่น เจ็บตายที่น่ากลัว
แม้ปีกของเราจะต้องร่วงหาย
ไม่นะ ไม่!!
ไหนเจ้าบอกว่าล่อผู้พิทักษ์มาหมดแล้ว
แต่พวกมันไม่ใช่ผู้พิทักษ์
ซอเร็น
พวกมันไม่มีทางต้านทานอำนาจแม่เหล็ก
แต่ว่าข้าไม่คิดว่าจะวางใจเจ้าได้ อีกต่อไป อลูเมีย
ไม่
ไม่ ไม่ เจ้าสัญญากับข้าแล้ว
เจ้าจะให้ข้าเป็นกษัตริย์ แห่งต้นไม้หมื่นปี
เจ้าควรรู้ อลูเมีย
ที่ว่างสำหรับกษัตริย์มีแค่หนึ่งเดียว
เฮ้ย
บินไปเลย
ใช้สัญชาติญาณของเจ้า
บินด้วยใจ
ซอเร็น
ไม่!
โอ้ ซอเร็น
ซอเร็น
เจ้าสุดยอดไร้เทียมทาน แต่สงครามนี้ยังไม่จบ
โอ้ เย่ วู้ฮู่
ย่า
ไม่นึกว่าจะมามุขนี้
ฮ้า อ่า เยี่ยมมากสหาย
เพียววัน โจมตี!
ขยี้มันให้เละ!
ก่อนที่มันจะฟิ้นตัว!
ผู้พิทักษ์เราต้องทำตามสัตยาบัญ
สู่สงคราม
ข้าต้องการให้เจ้าอยู่กับเพื่อนของเจ้า
คุ้มกันเหล่าฮูกน้อย แต่ข้า?
ฮุฮ่า
มาเลย!
คลัดด?
เหวอ
ซอเรน!
คลัดด!
หวัดดี น้องชาย
ย้าคค อุ๊ค
นักรบจ้าวตำนาน ไลซ์แห่งคิล
อีกครั้งนึงแล้วซินะ ที่นักรับอย่างเจ้ากับข้า
ข้าจะได้ล้างแค้นที่เจ้า ทำลายโฉมข้า
เจ้าควรขอบใจข้า เพราะหน้ากากเหล็กทำให้หน้าเจ้าดีขึ้น
ผู้พิทักษ์ขวัญใจเจ้า ไม่มีท่าแล้ว ซอเรน
เพียววันส์จะต้องมีชัยชนะ
ไทโทจะเป็นผู้ถือครองอำนาจ และเป็นเจ้าเหนืออาณาจักรนกฮูก
โอ เป็นชัยชนะอันเกรียงไกร
เกรียงไกรเหรอ?
เพียววันส์ใช้วิธีต่ำช้า พี่ก็เห็นสิ่งที่พวกมันทำ
มันใช้จันทร์สะกดนกฮูกอื่น และกดหัวเป็นทาสรับใช้
เจ้ามันอ่อนแอ ซอเรน ยังละเมออยู่ในความฝัน
แต่ความฝันทำให้ข้าเข้มแข็ง คลัดด
นำข้ามาพบผู้พิทักษ์ ฮะ ฮาๆ
เสียดายจะไม่มีผู้พิทักษ์อยู่ หลังจากวันนี้
ข้าไม่เข้าใจ
ทำไมพี่ยังเป็นพวกเพียววันส์ ทั้งที่มันทำกับพวกเรา
ที่มันทำกับเราเหรอ?
พวกเค้าเชื่อในตัวข้า อย่างที่คนอื่นไม่เคยมีให้
เมทัล บีค บอกว่า ผู้เข้มแข็งจะได้ชัยชนะ
ผู้แพ้จะจมอยู่กับความน่าเวทนา
เกียรติน่ะเรอะ
เกียรติเป็นแค่อีกชื่อของความอ่อนแอ
คลัดด ข้ารู้พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก
งั้นเจ้าก็ไม่รู้จักข้า แม้แต่น้อย
ซอเรน! ปีกของข้าหักดึงข้าขึ้นไป
ซอเรน ข้าเป็นพี่เจ้านะ
คลัดด ไม่!
เมทัล บีค
เจ้าฆ่าข้าซะเลยสิ
ไม่!
ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าทำร้ายผู้ใดอีก
โอ้ว น้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะเรอะมีปัญญา?
โอ้ว มันช่างหน้าเสียดาย
ความแข็งแรง หนักแน่น และมั่นใจของเจ้าไทโท
อย่า ซอเรน!
โอ้ หรือจะให้เฒ่าอนาถนั่นเรอะ
เค้าเป็นอาจารย์ข้า วีรบุรุษข้า
งั้นวีรบุรุษเจ้าคงจะสอนบทเรียนสุดท้าย ให้กับเจ้าได้ ถึงความแข็งแกร่งของเพียววันส์
อย่าดิ้น
โดยการให้เจ้าเฝ้าดูมันตาย
อ๊าซซ
โอ้ว! เฮอะๆ
เพียววันส์! ถอนทัพ!
ตามข้ามา!
ซอเรน เจ้าทำสิ่งที่ถูกต้อง
และเจ้าทำได้ดี
เฮ้อ..เราไม่ต้องแก้ไขบันทึกในตำนานแล้ว
ในอดีตที่ผ่านมาจะเป็นเช่นไร
ปัจจุบันเป็นเช่นนั้น
ผู้พิทักษ์ยังคงรักษาสัตยาบรรณเอาไว้ได้
ข้าบอกพวกเจ้าแล้ว
เปลี่ยนผู้อ่อนแอให้แข็งแกร่ง กอบกู้ผู้ถูกทำลาย
และเมื่ออาทิตย์โชนแสงขึ้นอีกครั้ง
ทุกคนจะได้เห็นพวกเขากำจัดเหล่ามารร้าย
ซอเรน! ซอเรน!
โอ้ว เอค ฮะๆ
มีคนบาดเจ็บบ้างไหม?
เราภูมิใจในตัวลูก
พ่อ ตำนานพวกนั้น
เป็นความจริง
เจ้าทำให้มันเป็นจริง ซอเรน
สันติภาพคืนกลับมา
ถึงเวลาของการเฉลิมฉลอง
และเป็นที่จดจำ คณะนกฮูกเล็กๆของเรา
ซึ่งชะตาและพายุพัดมาสู่ต้นไม้หมื่นปี
บัดนี้ยืนอยู่ตรงหน้ากษัตริย์และราชินี ในฐานะผู้พิทักษ์กาฮู
พร้อมแล้วในที่สุด ด้วยหัวใจอันเปี่ยมพลัง
ที่จะเข้ารับสัตยาบรรณ
กอบกู้ผู้ที่ถูกทำลาย
เปลี่ยนผู้อ่อนแอให้แข็งแกร่ง
และโดยไม่ลังเล
ร่วมกำจัดเหล่ามารร้าย
เช่นที่เรารู้
ไนร่าหนีไปได้
และคลัดด
ไม่มีใครพบเห็นเค้าอีก
ให้หยุดเล่าไหม?
อะไร? ขอร้องเล่าต่อเหอะ
ข้าไม่อยากให้พวกเจ้าฝันร้าย
โถ่ ได้ไง ต้องมีอีกสิ มีอีกนะ
ฮ่าๆ ฟังเด็กๆพูดสิ ซอเรน
พวกเค้าอยากฟังนิทานอีก
มาเถอะพวกเจ้า อย่าทำให้พวกเค้าผิดหวัง
อืม พายุตั้งเค้ามาแรง
และถ้าเราโชคดี คงได้ช๊อคเต็มลูกเบกกี้วิงเก้อ
ฮะๆ ฮ่า
www.thaisubtitle.com
บรรยายไทยโดย pl39 chunigi ioAoi